به آنچه در رساله أو نوشته شده عمل نمايد ، واگر احتمال دهد كه فتواى أو عوض شده جستجو لازم نيست . ( مسأله 7 ) اگر مجتهد اعلم در مسأله‌اى فتوى دهد مقلد آن مجتهد يعنى كسى كه از أو تقليد مىكند نمىتواند در آن مساله به فتواى مجتهد ديگر عمل كند ، ولى اگر فتوى ندهد وبفرمايد احتياط آنست كه فلان طور عمل شود ، مثلا بفرمايد احتياط آنست كه در ركعت أول ودوم نماز ، بعد از سوره حمد يك سوره تمام بخواند مقلد بايد يا به اين احتياط كه احتياط واجبش مىگويند عمل كند ويا به فتواى مجتهد ديگرى كه تقليدش جائز است عمل نمايد ، پس اگر أو فقط سوره حمد را كافى بداند مىتواند سوره را ترك كند . وهمچنين است اگر مجتهد اعلم بفرمايد مسأله محل تأمل يا محل اشكال است . ( مسأله 8 ) اگر مجتهد اعلم بعد از آن كه در مسأله‌اى فتوى داده يا پيش از آن احتياط كند ، مثلا بفرمايد ظرف نجس را كه يك مرتبه در آب كر بشويند پاك مىشود ، اگر چه احتياط آنست كه سه مرتبه بشويند ، مقلد أو مىتواند عمل به اين احتياط را ترك نمايد واين را احتياط مستحب مىنامند . ( مسأله 9 ) اگر مجتهدي كه انسان از أو تقليد مىكند از دنيا برود در صورتي كه فتواى أو در نظر مقلد بوده وفراموش نكرده باشد حكم بعد از فوت أو حكم زنده بودنش است ، واگر فتواى أو را ياد نگرفته يا فراموش كرده است لازم است به مجتهد زنده رجوع كند . ( مسأله 10 ) اگر در مسأله‌اى فتواى مجتهدي را ياد گرفته ، وبعد از مردن أو در همان مسأله بر حسب وظيفه‌اش از مجتهد زنده تقليد نمايد ، دوباره نمىتواند آن را مطابق فتواى مجتهدي كه از دنيا رفته است انجام دهد . ( مسأله 11 ) مسائلي را كه انسان غالبا به آنها احتياج دارد واجب است ياد بگيرد . ( مسأله 12 ) اگر براي انسان مسأله‌اى پيش آيد كه حكم آن را نمىداند لازم است احتياط كند ، يا اين كه با شرائطى كه ذكر شد تقليد نمايد ، ولى چنانچه مخالفت غير اعلم با اعلم را اجمالا بداند وتأخير واقعه واحتياط ممكن نباشد و